Day: June 3, 2026

ဆူးငှက် ဘုံဆိုင်မှာ နှမ်းဘတ်ချဉ် အမြီးစားသူပါ ——————————————– ကျွန်တော် မွေးခဲ့ရတာက လက်လုပ်လက်စား မိဘဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း လက်လုပ် လက်စားတွေ ချည်းပဲဖြစ်သည်။ လူလတ်တန်းစားလို့တောင် ပြောဖို့ ခပ်ခက်ခက်ပါ။ မွေးချင်း အိမ်နီးချင်းမှာလည်း ရွယ်တူမရှိပေ။ ကစားဖော်မရှိ။ ဦးလေးတွေ အစ်ကိုဝမ်းကွဲတွေနှင့်ပဲ ကြီးရသည်။ သူတို့ သွားလေရာ လိုက်ရသည်မှာ ကလေးကတည်းက လိုက်ရတာ လူပျိုကြီးဖားဖား တက္ကသိုလ်ရောက်သည့် အထိ။ သူတို့သွားသည် ဆိုတာကလည်း အရက်ဆိုင်က တစ်နေ့တစ်ခေါက် မရောက်မဖြစ်ကိုး။ ဒီတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူတို့စက်ဘီးထုတ်လာသည်နှင့် ကိုယ်က စက်ဘီး ဘားတန်းပေါ်ခုန်တက် လိုက်ပြီးသား။ ကြီးလာသည့်အခါ ကိုယ့်စက်ဘီးနဲ့ကိုယ် ထပ်ချပ်မကွာ ပါပြီးသား။ လူသာလဲမည်။ ကိုယ်က ပင်တိုင်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှင့် အရက်ဆိုင် ရုပ်ရှင်ရုံ ဗထူးကွင်း မလွန်ကွင်း ဘုရားပွဲခင်းများဆီ သာမက ဘုံဆိုင်ခေါ်…

ဆူးငှက် ဖိနပ်အလုပ်သမားများ၏ စာကြည့်တိုက် ———————————————— ဖိနပ်ကုန်ထုတ် သ/မ သည် ၁၉၆၄ ခုနှစ်လောက် ကတည်းက ၂၆ဘီလမ်းက ရှပ်ရှင်းခြေနင်းဆိုင် အပါအဝင် တရုတ်ခြေနင်းဆိုင်ကြီးများက လျော်ကြေးဖြင့် ထွက်လာကြသော အလုပ်သမား ၅ဦးက ကိုယ်ပိုင်ငွေ ကျပ်(၅၀)စီ စုပေါင်းကာ ကိုယ်ပိုင်ခြေ နင်းလုပ်ငန်း၊ ဖိနပ်လုပ်ငန်းထူထောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်း၏ နာမည်က “လုပ်အား စုပေါင်း ဖိနပ်ချုပ်လုပ်ငန်း” ပါတဲ့။ သူတို့က ဆိုရှယ်လစ်စံနစ်ဟူသော နိုင်ငံရေးစံနစ်အပေါ် ရိုးသားစွာ ယုံကြည်ကြသည်။ အများစုက ဘုန်းကြီးကျောင်း ပညာရေး အဆင့်လောက်သာ တတ်မြောက်ကြသော်လည်း စာဖတ်အားကောင်းသော ပညာတတ် အချို့၏ လမ်းညွှန်မှု သင်ကြားမှုကို တက်တက်ကြွကြွနာခံကြ၏။ ထို့ကြောင့် လုပ်သားဆိုင်တွင် စာကြည့်တိုက်ကို အစောကတည်းက ထူထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ အလုပ်သမားများကလည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကာ စာအုပ်တွေ ဖတ်ကြသည်။ မူလဆိုင်တည်ရှိရာ ပုလိုင်းရပ်ကွက်မှာ လုပ်အားတံဆိပ်…